Maksutticaret’ya hoş geldiniz. Bu yazımızda merak ettiğiniz “İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır” konusunu sizin için araştırdık.
İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır? Üzerine İstanbul’da bir akşam düşüncesi
İşten eve dönerken metrobüste oturacak yer bulduğum nadir günlerden biriydi. Pencereye yaslanmış, dışarıdaki kalabalığa bakarken aklımdan yine aynı soru geçti: İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır? Aslında bunu kendime ilk kez sormuyorum. Ama bazı günler var ya, insanın içi biraz daha sessiz olur, o sessizlikte bu soru daha yüksek sesle konuşur.
İstanbul gibi bir şehirde yaşıyorsan, gün içinde binlerce şey seni bölüyor. Bildirimler, toplantılar, yetişmesi gereken işler… Ama gece eve döndüğümde o gürültü çekiliyor ve geriye daha sade bir şey kalıyor: “Ben neye tutunuyorum?”
Belki de bu yazı tam olarak o sorunun etrafında dolaşacak.
İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır? sorusunu ilk kez nerede arıyoruz?
Çocukken bu soruyu sormuyoruz aslında. Daha çok bize öğretiliyor. Aile, okul, çevre… Her biri bir şey ekliyor. Ama büyüdükçe o öğrenilen şeyler yetmemeye başlıyor. Bir noktada insan kendi içinden sormak zorunda kalıyor.
Benim için bu kırılma üniversite yıllarında oldu. İstanbul’da küçük bir yurtta kalırken gece geç saatlerde camdan dışarı bakıp “tam olarak neye inanıyorum ben?” diye düşündüğümü hatırlıyorum. O zamanlar bu soru daha hamdı. Şimdi biraz daha katmanlı:
İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır? Belki de sadece bilgiye değil, hissedişe, yaşantıya, hatta bazen acıya dayanıyor.
Bilgi mi, his mi, alışkanlık mı?
Bunu kendi kendime sık soruyorum. Eğer sadece bilgi olsaydı, herkes aynı noktaya gelirdi. Ama öyle olmuyor. Demek ki mesele sadece öğrenmek değil.
Bazen sabah işe giderken Marmaray’da kalabalığın içinde sıkışmış haldeyken bile içimden kısa bir dua geçiyor. O an kimse görmüyor ama o bağlantı hissi çok gerçek. İşte o zaman düşünüyorum: Bu irtibat sadece kitaplarda mı var, yoksa hayatın içinde mi?
Günlük hayatın içinde Allah ile irtibat nasıl kuruluyor?
İstanbul’da yaşamak biraz sürekli akmak gibi. Durmuyorsun. Ama garip bir şekilde, insan en çok da o akışın içinde durma ihtiyacı hissediyor.
Ofiste bilgisayar başında çalışırken bazen 10-15 saniye ekrana bakmadan durduğum oluyor. O kısa anlarda zihnim boşalmıyor ama sadeleşiyor. Ve o sadeleşme içinde şu soru tekrar geliyor:
İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır? Belki de en çok “farkındalık” dediğimiz şeyin içinde.
Farkındalık anları
Mesela geçen hafta Beşiktaş’ta sahilde yürürken rüzgar bir anda sert esti. O an hiçbir şey düşünmedim. Sadece hissettim. Sonra kendime şunu sordum: “Bu hissin içinde ben neredeyim?”
Belki de irtibat dediğimiz şey, tam da bu anlarda kendini gösteriyor. Ne çok büyük bir olay, ne de dramatik bir dönüşüm… Daha çok küçük fark edişler.
Geçmişten bugüne insanın Allah ile bağ kurma biçimi
Tarihe baktığımda, insanların hep bir bağ arayışı içinde olduğunu görüyorum. Bu sadece dini bir mesele değil, insan olmanın bir parçası gibi.
Eskiden bu bağ daha ritüellerle, toplu ibadetlerle, geleneklerle kuruluyordu. Şimdi ise şehir hayatında bu daha bireysel bir hale gelmiş durumda.
Gelenekten modern hayata geçiş
Benim ailem Anadolu kökenli. Çocukken bayramlarda köye gittiğimizde o toplu ibadet hissini daha yoğun yaşardım. Herkes bir aradaydı, daha kolektif bir ruh vardı.
Şimdi ise İstanbul’da herkes kendi ritminde. Bu durum kötü mü iyi mi bilmiyorum ama farklı olduğu kesin.
Belki de bu yüzden bugün tekrar soruyoruz: İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır? Çünkü eski yolların bir kısmı değişti, yeni yollar ise henüz tam oturmadı.
İç dünya ile dış dünya arasındaki gerilim
Bir şeyi fark ettim: dış dünya hızlandıkça iç dünya bazen geride kalıyor. Bu bir çelişki yaratıyor.
İş yerinde sürekli hedefler, toplantılar, raporlar… Ama içimde bir yer “yavaşla” diyor. O iç ses bazen çok net oluyor.
İşte o anlarda insan tekrar kendine dönüyor:
İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır? Belki de iç sesin duyulabildiği o sessiz alanlara.
Modern hayatın kesintileri
Telefon bildirimleri, e-postalar, sosyal medya… Bunların hepsi zihni sürekli parçalıyor. Ama ilginç olan şu: bu parçalanma içinde bile insan bir bütünlük arıyor.
Ben bazen telefonu sessize alıp sadece oturuyorum. İlk başta garip geliyor ama birkaç dakika sonra zihnim başka bir ritme giriyor. O ritimde düşünceler daha yavaş akıyor.
İrtibatın temeli: sadece inanç mı, yoksa yaşam biçimi mi?
Bu soruyu kendime çok soruyorum. Eğer irtibat sadece inanmak olsaydı, çok basit olurdu. Ama öyle değil.
Çünkü insan aynı zamanda yaşıyor, hissediyor, hata yapıyor, pişman oluyor. Bu süreçlerin hepsi bir şekilde o bağlantıyı etkiliyor.
Yani belki de İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır? sorusunun cevabı tek bir şey değil:
- İnanç
- Düşünce
- Deneyim
- Duygu
- Ve zamanla oluşan içsel olgunluk
Kendimle yaptığım küçük iç konuşmalar
Bazen gece geç saatte bilgisayar başında çalışırken kendi kendime konuşuyorum. Sesli değil ama içimden.
“Bugün gerçekten ne hissettin?” diye soruyorum mesela. Cevap her zaman net olmuyor.
Sonra başka bir soru geliyor: “Sadece koştun mu, yoksa fark ettin mi?”
İşte bu noktada irtibat meselesi daha anlamlı hale geliyor. Çünkü fark etmek, bağ kurmanın ilk adımı gibi geliyor bana.
Gelecekte bu bağ nasıl şekillenir?
Bunu kesin olarak bilmek mümkün değil ama tahmin yürütmek mümkün. Şehirler büyüyor, teknoloji gelişiyor, hayat hızlanıyor.
Bu hız içinde insanlar ya daha yüzeysel bağlar kuracak ya da tam tersi, daha derin bir arayışa girecek.
Ben ikinci ihtimalin de güçleneceğini düşünüyorum. Çünkü hız arttıkça insanın iç dengesi daha çok sorgulanıyor.
Ve tekrar aynı soruya dönüyorum:
İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır?
Belki de gelecekte bu soru daha çok “nasıl hissediyorum?” sorusuyla iç içe geçecek.
Şehir hayatında maneviyatın küçük anları
İstanbul’da yaşarken büyük manevi anlar beklemek yerine küçük anları fark etmeyi öğrendim.
Mesela sabah işe giderken güneşin binanın arasından vurması… ya da akşam eve dönerken yorgun ama huzurlu hissetmek…
Bu küçük anlar bazen büyük soruların cevabı gibi geliyor.
Gündelik olanın içindeki derinlik
Belki de en büyük yanılgımız, büyük bir şey beklemek. Oysa bağ, zaten hayatın içinde saklı.
Bir çayın buharında, bir sokak sessizliğinde, bir düşünce arasında bile kendini gösterebiliyor.
Son düşünce yerine geçen bir fark ediş
Bazen şunu düşünüyorum: İnsan aslında sürekli arıyor ama aradığının ne olduğunu tam olarak bilmiyor. Bu da arayışı bitirmiyor, aksine sürekli kılıyor.
Ve bu arayışın tam ortasında tekrar aynı soru beliriyor:
İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır?
Belki de cevap tek bir yerde değil. Belki de hayatın kendisinde, her gün yeniden kurulan küçük bağlarda.
Maksutticaret sayfamızı ziyaret ettiğiniz için teşekkürler. “İnsanın Allah ile irtibat yolları hangi temele dayanır” hakkındaki düşüncelerinizi bizimle paylaşın!
İlgili Yazımız: İnsan hakları ile ilgili 3 motto nedir ?